Otwór montażowy w metalu wykonuje się w czterech etapach: punktowanie miejsca wiercenia nakiełkiem, nawiercanie z chłodzeniem przy odpowiednio dobranych obrotach, usunięcie zadziorów z obu stron otworu, a na końcu wygładzenie krawędzi krążkiem ściernym. Pominięcie któregokolwiek z nich kończy się uciekającym wiertłem, ostrymi gratami albo śladami korozji na świeżo obrobionej stali. Poniżej znajdziesz cały proces — od doboru wiertła po wykończenie spoin i krawędzi.
Metal nie kruszy się jak beton ani nie poddaje jak drewno — wiertło skrawa wiór, a przy tym wytwarza dużo ciepła. Z tego wynikają trzy zasady, których nie da się obejść:
Wiertła do metalu różnią się przede wszystkim materiałem, z którego są wykonane, a to przekłada się na ich odporność na temperaturę i twardość obrabianego materiału:
Zamiast kupować pojedyncze rozmiary, wygodniej sięgnąć po komplety wierteł – w jednym opakowaniu masz pełną gamę średnic (np. 1–13 mm), co eliminuje sytuację, w której brakuje akurat tego jednego wiertła w trakcie montażu.
Pod śrubę przelotową otwór powinien być nieco większy od jej średnicy (np. pod M8 wierci się 8,5–9 mm). Pod gwint nacinany gwintownikiem otwór musi być mniejszy niż gwint nominalny — średnica wiertła odpowiada wtedy średnicy rdzenia, którą podają tablice gwintów (dla M8 to zwykle 6,8 mm). Pomylenie tych dwóch przypadków to najczęstszy błąd przy montażu skręcanym.
Po przewierceniu wokół otworu z obu stron zostają ostre zadziory (graty). Trzeba je usunąć, zanim element trafi do montażu — kaleczą dłonie, utrudniają spasowanie i osłabiają połączenie. Do obróbki krawędzi i powierzchni metalowych służą krążki ścierne, zakładane na szlifierkę kątową, mimośrodową lub oscylacyjną.
Typowe zadania wykończeniowe na konstrukcji stalowej to:
Gradacja (oznaczenie P) określa wielkość ziarna: im niższa liczba, tym grubsze ziarno i agresywniejsze zdzieranie. Wykończenie buduje się od grubszego ziarna do drobniejszego, bez przeskakiwania o kilka stopni naraz.
Etap obróbki | Zalecana gradacja | Zastosowanie |
Zdzieranie zgrubne | P40–P60 | Usuwanie nadlewu spawów, dużych zadziorów, rdzy |
Wyrównywanie | P80–P120 | Wygładzanie po zdzieraniu, sfazowanie krawędzi |
Wykończenie | P150–P240 | Matowienie przed malowaniem, gładka powierzchnia |
Polerowanie | Filc polerski | Połysk i usuwanie drobnych rys na metalu i szkle |
Krążki z otworami i otworem centralnym lepiej odprowadzają pył i ciepło, co przy obróbce metalu zmniejsza ryzyko przegrzania i zatkania ziarna. Do częstej wymiany najwygodniejsze są krążki mocowane na rzep.
Dlaczego wiertło ślizga się po blasze i ucieka z punktu? Bo gładka powierzchnia nie daje oparcia. Wystarczy napunktować miejsce nakiełkiem — wiertło osadza się w zagłębieniu i nie zjeżdża.
Jakie wiertło wybrać do stali nierdzewnej? Do nierdzewki, stali hartowanej i żeliwa najlepiej sprawdza się wiertło kobaltowe, odporne na wysoką temperaturę. Zwykłe HSS szybko się przy nich stępi.
Czy metal trzeba chłodzić podczas wiercenia? Stal i metale kolorowe tak — olej lub emulsja obniżają temperaturę i wydłużają życie wiertła. Żeliwo wierci się na sucho.
Od jakiej gradacji zacząć szlifowanie spoiny? Od grubego ziarna P40–P60, żeby zebrać nadlew, a potem stopniowo przechodzić na P80–P120 i wykończyć powierzchnię P150–P240.
Jak usunąć zadziory z otworu? Krawędzie otworu sfazuj krążkiem ściernym lub większym wiertłem obróconym ręcznie w otworze. Graty trzeba zdjąć z obu stron blachy.
Dlaczego oszlifowany metal szybko rdzewieje? Szlifowanie usuwa powłokę ochronną i odsłania czystą stal. Powierzchnię trzeba odtłuścić i pomalować lub zagruntować, najlepiej tego samego dnia.
Jakim krążkiem uzyskać połysk na metalu? Po obróbce ziarnem do P240 użyj filcu polerskiego — usuwa drobne rysy i nadaje powierzchni lśniące wykończenie.
Dobre wiercenie i równe krawędzie zaczynają się od właściwych narzędzi — odpowiednio dobranego wiertła i krążka ściernego pasującego do etapu obróbki.
© 2021 - 2026 Schmith Polska S.A.. Copyright ©